SlideShow

  • alt
0

Κλείσε πριν τα μεσάνυχτα....


Θα ήθελες να δουλεύεις σε ένα μαγαζί με αποκριάτικα; Ακούγετε διασκεδαστικό; Έτσι νόμιζε και ο Logan. Μόνο που έπρεπε να μη ξεχάσει ποτέ ένα κανόνα: Να κλείνει το μαγαζί πάντα πριν τα μεσάνυχτα... Μέχρι που τον πήρε ο ύπνος...




Δείτε ακόμη:

Halo: Nightfall

Κάποιος είναι μέσα στο σπίτι μου


Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο 
ourhorrorstory@gmail.com 
για να την δημοσιεύσουμε.





0

Μαύρη ενέργεια


Γεια σας. Η ιστορία μου είναι εξαιρετικά τρομακτική. Έγινε στην Αθήνα πριν 5 χρόνια, αλλά όσο κι αν προσπάθησα από τότε να το ξεπεράσω δε τα κατάφερα.

Ένας συνάδελφος του άντρα μου, ο Δημήτρης, που είχε την ονομαστική του γιορτή πριν μερικές μέρες, μας κάλεσε οικογενειακώς στο σπίτι του. Ήθελε να γνωριστούμε καλύτερα και να αρχίσουμε να κάνουμε παρέα.

Αν και αρχικά εγώ δεν ήθελα να πάω, τελικά για να μη χαλάσω το χατήρι του άντρα μου δέχτηκα.

Το απόγευμα, που ήταν να πάμε στο σπίτι τους, μετά το μπάνιο πήγα να φορέσω το σταυρουδάκι μου. Τότε είδα και κάτι άλλα φυλαχτά που είχα μέσα στη μπιζουτιέρα. Δε τα είχα ξαναφορέσει, αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα την ανάγκη να το κάνω κι έτσι τα φόρεσα.

Όταν φτάσαμε στο σπίτι τους, εντύπωση μου έκανε ο φωτισμός και η διακόσμηση. Χαμηλός φωτισμός, παντού κεράκια, ατμοσφαιρική μουσική.

Καθίσαμε να πιούμε ένα ποτό. Η γυναίκα του Δημήτρη ήταν πολύ ευγενική, χαμογελαστή. Αυτός πάλι πολύ περίεργος.

Συνέχεια μας έλεγε για τα όπλα που έχει. Καμάρωνε που τα είχε χρησιμοποιήσει για να σκοτώσει ένα σκύλο και για να τρομοκρατήσει άλλους ανθρώπους.

Σε κάθε τέτοια ιστορία που μας έλεγε, εγώ νευρίαζα και του έλεγα: "α έχω καταλάβει τι είσαι εσύ" εννοώντας προφανώς ότι ήταν πολύ μεγάλος μ@λ@κ@ς.

Σε μια στιγμή ο άντρας μου σηκώθηκε να πάει στη τουαλέτα. Τότε το πρόσωπο του Δημήτρη αγρίεψε ξαφνικά.  Τα μάτια του έγιναν κατάμαυρα και η φωνή του άλλαξε, έγινε απόκοσμη.

Η γυναίκα του τον κρατούσε και τον χάιδευε στη πλάτη, αυτός όμως έγειρε επιθετικά το σώμα του προς το μέρος μου.

Δε θα ξεχάσω που μου είπε αγριεμένος: "Μόνο εσύ κι άλλος ένας με κατάλαβαν. Κάνεις άλλος δεν έχει καταλάβει τι είμαι. Έλα πες μου το όνομά μου! Πες μου ποιος είμαι!"

Εγώ τα χρειάστηκα. Δε μίλησα. Απλά τον κοιτούσα.

Αυτός επανέλαβε δυνατά: "Πες μου ποιος είμαι! Πες μου το όνομά μου!"


Εγώ βρήκα το θάρρος να του απαντήσω: "Ναι ξέρω ποιος είσαι, αλλά δε θα κάνω αυτό που μου ζητάς".

Με κοίταξε ακόμη ποιο άγρια για να πει: "Νομίζεις ότι επειδή είσαι λευκή, αυτοί που έχεις δίπλα σου θα σε προστατέψουν; Δεν μπορούν! Έχω κι εγώ δίπλα μου άλλους που με βοηθάνε!".

Δε ξέρω που βρήκα το θάρρος να του πω: "Όχι μόνο πιστεύω στο Θεό και την Παναγία αλλά είμαι σίγουρη ότι με προστατεύουν".

Ο Δημήτρης πρόλαβε να γελάσει ειρωνικά πριν επιστρέψει ο άντρας μου πίσω στο σαλόνι.

Το πρόσωπο και η φωνή του Δημήτρη έγιναν και πάλι φυσιολογικά.

Σε όλη τη διάρκεια του περίεργου αυτού περιστατικού, ένιωθα μια δύναμη να με σκουντάει προς τα πίσω, αλλά ευτυχώς και μία δύναμη να αντιστέκεται μαζί μου σε όλο αυτό.

Ζήτησα επίμονα από τον άντρα μου να φύγουμε. Δε καταλάβαινε το λόγο. Δεν είχε δει τι είχε συμβεί. Ένιωθε όμως την αρνητική, μαύρη ενέργεια που  μας επιτίθεντο.  

Όταν φύγαμε ο άντρας μου είχε φοβερές ζαλάδες και συνέχεια έκανε εμετό. 

Του είπα τι συνέβη όσο ήταν στην τουαλέτα, αλλά δε με πίστεψε. Μου είπε ότι ο Δημήτρης έπασχε από μια περίεργη επιληπτική ασθένεια και μάλλον θα είχε πάλι κάποια κρίση.

Ξέρω όμως τι είδα. Έμαθα για τους λευκούς αλλά και τους μαύρους, που έχουν πουλήσει τη ψυχή τους στο "κάτω κόσμο" για κάποιο εφήμερο αντάλλαγμα.



 Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τη φίλη μας Σμαράγδα για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:

Το νεκρονομικόν 

Βοήθεια ο Διάβολος

Ζω στο σκοτάδι



Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο 
ourhorrorstory@gmail.com 
για να την δημοσιεύσουμε.
  


0

selfie




Ίσως να φταίει η τεχνολογία για το πόσο απρόσεκτοι γινόμαστε. Ίσως η χρήση που κάνουμε στη τεχνολογία. Από την άλλη μπορεί να μας αποκαλύψει κινδύνους που δε θα μπορούσαμε να γνωρίζαμε χωρίς αυτήν.  Θα καταφέρει να συνειδητοποιήσει η πρωταγωνίστρια τον κίνδυνο έγκαιρα; Θα μπορέσει να τον αποφύγει;






Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο 
ourhorrorstory@gmail.com  
για να την δημοσιεύσουμε.





0

Η αλλαγή (Μέρος Δ)




Our Horror Stories: Για την καλύτερη κατανόηση της ιστορίας διαβάστε πρώτα το 
και
και


Προσπάθησα να ανοίξω τα μάτια μου. Τα βλέφαρά μου ήταν βαριά. Μόλις που κατάφερνα να διακρίνω, θολά, που βρισκόμουν. Κοίταξα γύρω γύρω. Ήμουν στο κρεβάτι μου, στο σπίτι μου.


Δε μπορούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί. Το τελευταίο που θυμόμουν ήταν να μπαίνουμε στο σπίτι του τύπου ήθελε η παρέα μου να σκοτώσει. Πως βρέθηκα στο σπίτι μου; Ήταν όλα της φαντασίας μου; Ήταν όλα παραισθήσεις;

Πήγα να σηκωθώ από το κρεβάτι όταν άκουσα βήματα. Βήματα να πλησιάζουν. Σηκώθηκα και πριν προλάβω να βγω από το δωμάτιο εμφανίστηκε μπροστά μου το τύπος που θέλαμε να σκοτώσουμε. Τι είχε συμβεί; Πως βρέθηκε εδώ;

"Δε θυμάσαι τίποτα ε;" ρώτησε με ήρεμη φωνή.

"Δε καταλαβαίνω τίποτα" απάντησα κάνοντας βήματα προς τα πίσω για να απομακρυνθώ από κοντά του καθώς με πλησίαζε.

"Θα έπρεπε να θυμάσαι.  Τα ναρκωτικά έχουν σκοτώσει το πραγματικό σου είναι" μου είπε και ήρθε ακριβώς δίπλα μου. Με την παλάμη του έπιασε το καρπό του δεξιού μου χεριού κι εγώ, ασυναίσθητα, έπιασα το δικό του καρπό.

Ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβω, σα να βρέθηκα πίσω στο χρόνο, πίσω στο διαμέρισμα του άντρα αυτού, έβλεπα εμένα και τη παρέα μου να μπαίνουμε μέσα με τα όπλα και να τον σημαδεύουμε.
  
--------------------------------------------------------------------------------------------------

"Σας περίμενα" μας είπε και σήκωσε ήρεμος το φλιτζάνι του για να πιει το τσάι. "Καθίστε, δεν έχετε πολύ χρόνο έτσι κι αλλιώς" πρόσθεσε και μας κοίταξε γεμάτος σιγουριά.

Η παρέα μου, σαν να ήταν πλέον υπνωτισμένοι, κατέβασαν τα όπλα τους και έμειναν ακίνητοι. Απλά τον κοιτούσαν.

Εγώ τα είχα χάσει. Τον σημάδευα ακόμη με το όπλο αλλά σίγουρα δεν είχα ποτέ σκοπό να του αφαιρέσω τη ζωή.

"Τελικά τα γραμμένα δε μπορούμε να τα αποφύγουμε" μου είπε χαμογελώντας. "Πίστευα ότι θα δε χρειαζόταν να γίνει όλο αυτό".

Συνέχισα να τον σημαδεύω με το όπλο. Φοβόμουν.

"Τι συμβαίνει; Τι έχουν πάθει οι φίλοι μου;" ρώτησα τρομαγμένος.

"Το ξέρουμε και οι δυο ότι δεν είναι φίλοι σου" μου απάντησε. "Το ξέρουμε ότι δε μπορούνε να με πειράξουν"   είπε και ακούμπησε στον ώμο έναν από αυτούς. Το Μιχάλη.

Ο Μιχάλης σήκωσε το όπλο, το έβαλε στο κεφάλι του και πάτησε τη σκανδάλη. Αυτοκτόνησε! 

Έβαλα τις φωνές καθώς το άψυχο σώμα του έπεφτε στο πάτωμα.

Στη συνέχεια έκαναν το ίδιο και οι υπόλοιποι. Έβλεπα να κορμιά τους να πέφτουν νεκρά στο πάτωμα από τα ίδια τους τα χέρια. Το πρόσωπό μου, τα ρούχα μου ήταν πλέων γεμάτα αίματα.

Φώναζα μέσα στο πανικό μου, ενώ συνέχιζα να σημαδεύω τον άντρα με το όπλο μου. Δε μπορούσα όμως να τον σκοτώσω. Δεν ήμουν δολοφόνος.

Ο άντρας άρχισε να με πλησιάζει. Μέσα στο πανικό μου έβαλα το όπλο κι εγώ στο κεφάλι μου και πάτησα τη σκανδάλη. Ήθελα να δώσω ένα τέλος σε όλη αυτή τη τρέλα. Πάτησα τη σκανδάλη ξανά και ξανά αλλά δε γινόταν τίποτα. Κοίταξα να δω αν είχε σφαίρες. Ήταν γεμάτο αλλά όσο κι αν προσπαθούσα να πυροβολήσω, όσο κι αν πατούσα τη σκανδάλη δε γινόταν τίποτα.

Ο άντρας ήρθε δίπλα μου και με ακούμπησε. 

Είδα να πέφτω στο πάτωμα αναίσθητος. Με σήκωσε και με τράβηξε στο καναπέ. 

Τότε μπήκε μέσα στο δωμάτιο η γυναίκα με τα κόκκινα, που είχε εμφανιστεί στο μπαλκόνι μου, που είχε σπάσει στο ξύλο τους τσιγγάνους στο Μοναστηράκι.

"Είναι σίγουρα αυτός;" ρώτησε η γυναίκα στον άντρα.

"Ναι, αυτός είναι. Δεν μπορούσα να ελέγξω τις κινήσεις του" απάντησε αυτός.

Ξαφνικά είδα να εξαφανιζόμαστε από το διαμέρισμά του και να βρισκόμαστε στο δωμάτιό μου. Στο κρεβάτι που ξύπνησα με δυσκολία.

-------------------------------------------------------------------------------------------



"Θυμήθηκες τώρα;" με ρώτησε και μου άφησε το χέρι.

'Είναι όλοι νεκροί" απάντησα εγώ. "Τι έγινε, τι έκανες, ποιος είσαι;" ρώτησα.

Μπήκε τότε μέσα στο δωμάτιο και η γυναίκα με τα κόκκινα.

"Είμαστε εδώ για να σε βγάλουμε από τη κατάσταση που έχεις μπλέξει. Είσαι πολύ πολύτιμος για να καταστρέψεις τον εαυτό σου" μου είπε η γυναίκα.

"Δε καταλαβαίνω" απάντησα.

"Είσαι ελεύθερος τώρα. Δεν ζει κανείς από τη παρέα που σε έμπλεξαν. Μη κάνεις ξανά τα ίδια λάθη" μου είπε ο άντρας. 

"Ποιοι είστε;" ξαναρώτησα.

"Θα τα ξαναπούμε" μου είπε η γυναίκα.

Και τότε, ορκίζομαι πως είδα να βγάζουν από πίσω τους κάτι σα λευκά φτερά, να τα ανοίγουν και να εξαφανιζονται.

Δεν τους ξαναείδα από τότε. 

Είπα όλα όσα έγιναν στο φίλο μου το Νίκο. Δε βρέθηκε όμως κανένα πτώμα στο διαμέρισμα του άντρα που του είπα. Ακόμη πιο περίεργο ήταν πως εκείνο το διαμέρισμα που έμενε ο άντρας ήταν μήνες ανοίκιαστο. Δε μπορούσε να με πιστέψει.

Ακόμη πιο περίεργο είναι ότι δεν άγγιξα  ξανά τα ναρκωτικά. Από τη στιγμή που μου έπιασε ο άντρας το χέρι μου απεξαρτητοποιήθηκα.

Αργότερα βρήκα τυχαία, η μάλλον με βρήκε,  δουλειά σε μια εταιρεία πληροφορικής που αναπτυσσόταν τότε. Ξεκίνησα κάνοντας χαμαλοδουλειές αλλά στη συνέχεια αποδείχτηκε ότι το είχα με τους υπολογιστές και κατέληξα στο εξωτερικό σε μεγάλη εταιρεία λογισμικών.

Δε μπορώ να εξηγήσω ακόμη όλα αυτά που έγιναν ούτε γιατί έγιναν. Δε τους έχω ξαναδεί από τότε.

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Φώτη για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:


Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο 
ourhorrorstory@gmail.com 

για να την δημοσιεύσουμε.
0

Δεν είμαστε μόνοι


Μετά από αυτή την ιστορία που θα σας διηγηθώ, πιστεύω ότι δεν είμαστε μόνοι σε αυτό το κόσμο και ότι πολλές φορές, σε μερικά σημεία, για κάποιο λόγο μπορούμε και επικοινωνούμε με κάτι διαφορετικό, που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε.

Πριν παντρευτώ, έμενα σε μια τριώροφη πολυκατοικία. Ήμουν στο δεύτερο όροφο και ακριβώς από πάνω μου, στον τρίτο, ζούσε μια οικογένεια με τα δύο παιδάκια τους.

Είχα καλές σχέσεις με όλη την οικογένεια. Τον Τάσο και τη γυναίκα του την Αναστασία και φυσικά με τα δύο τους ανήλικα παιδιά, το Σταύρο και την Γεωργία. 

Στο σπίτι που έμενα, ένιωθα διαρκώς μια παρουσία, ότι δεν είμαι μόνη μου. Έβλεπα διάφορες σκιές να περνάνε από δίπλα μου. Ένιωθα πως το σπίτι ήταν στοιχειωμένο, πως βασανισμένες ψυχές κυκλοφορούσαν ανάμεσά μου.

Το βράδυ, όταν έπεφτα  για ύπνο κι έπαιρνα να διαβάσω την Αγία Γραφή, τα μαλλιά μου έπεφταν μπροστά στο πρόσωπό μου συνέχεια κι ένιωθα μια ανάσα πάνω στο πρόσωπό μου.  Δεν έλεγα τίποτα ούτε στους γονείς μου, αλλά ούτε και στην οικογένεια από πάνω, γιατί φοβόμουν ότι εγώ είχα κάποιο πρόβλημα και ότι θα με περάσουν για τρελή.

Δυστυχώς κατά τη διάρκεια ενός χειμώνα, από ατύχημα, οι δύο γονείς που έμεναν από πάνω μου, ο Τάσος δηλαδή και η Αναστασία, έχασαν τη ζωή τους.  Ένας οδηγός παραβίασε το κόκκινο και έπεσε πάνω τους. Σκοτώθηκαν ακαριαία. Τα ανήλικα παιδιά τους ευτυχώς δεν βρισκόταν στο αμάξι.


Τα παιδιά, αφού έμειναν για λίγο καιρό στο χωριό με το παππού και τη γιαγιά,  τα πήρε η αδερφή του Τάσου για να τα μεγαλώσει.

Το πολύ περίεργο μεταφυσικό φαινόμενο στο σπίτι μου, άρχισε να συμβαίνει όταν τα παιδιά μετακόμισαν στην αδερφή του Τάσου. Ένα βράδυ, όταν από τη κουζίνα πήγα να μπω στο καθιστικό, είδα μπροστά μου την Αναστασία!!!! Φορούσε μπλε πυτζάμες με λουλουδάκια και το μαλλί της το είχε καρέ κοντό (εγώ τη θυμόμουν με μακριά μαλλιά). Μου είπε δύο φορές "Τα παιδιά μου να μείνουν με τον αδερφό μου" και εξαφανίστηκε.

Μου έφυγε από το χέρι η κούπα με το τσάι και ένιωθα ότι θα λιποθυμήσω. Είχα ασπρίσει από το φόβο μου.

Το επόμενο απόγευμα έγινε το ίδιο. Είδα την Αναστασία να κάθεται στη πολυθρόνα μου. Γύρισε να με κοιτάξει και μου είπε:  "Τα παιδιά μου να μείνουν με τον αδερφό μου". Και πάλι χάθηκε.



Η μορφή της ήταν σα να βλέπω ένα πραγματικό, ζωντανό άτομο, αλλά λίγο θολό και ελαφριά διάφανο.

Για μια εβδομάδα, η Αναστασία εμφανιζόταν μπροστά μου και μου ζητούσε το ίδιο πράγμα: Τα παιδιά της να πάνε να μείνουν στον αδερφό της.  
 
Δε το είχα πει σε κανέναν. Νόμιζα ότι είχα τρελαθεί. Τελικά το είπα στον πνευματικό μου. Αυτός με συμβούλεψε να μιλήσω με τον αδερφό της Αναστασίας. Έτσι κι έκανα.

Όταν βρέθηκα με τον αδερφό της Αναστασίας δίσταζα να του πω τι έβλεπα. Ντρεπόμουν, φοβόμουν πως θα αντιδράσει, ότι θα με κοροϊδέψει. Όταν τελικά του είπα ότι βλέπω τη νεκρή αδερφή του και ότι μου ζητάει τα παιδιά της να μείνουν σε αυτόν με ρώτησε πως τη βλέπω.

Του εξήγησα ότι τη βλέπω κανονικά, λίγο πιο θολή και λίγο πιο διάφανη, να φοράει μια μπλε πυτζάμα με λουλουδάκια και να έχει κοντό καρέ μαλλί.

Τότε ο αδερφός της έβαλε τα κλάματα. Μου είπε με δάκρυα στα μάτια ότι η μπλε πυτζάμα με τα λουλούδια ήταν η αγαπημένη της και ότι λίγη ώρα πριν το ατύχημα, λίγη ώρα πριν χάσει τη ζωή της δηλαδή, ήταν στο κομμωτήριο και είχε κόψει το μαλλί της κοντό καρέ.

Από τη στιγμή που τα παιδιά πήγαν να ζήσουν στον αδερφό της δεν ξαναείδα την Αναστασία. Αυτή δε μου ξαναεμφανίστηκε ποτέ. 

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Κάτια για την ιστορία που μας έστειλε.


Διαβάστε επίσης:

Πασχαλινό θαύμα

Σημάδι από την Παναγία   

Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο 
ourhorrorstory@gmail.com 
για να την δημοσιεύσουμε.
  
 


5

Παγιδευμένη στη ντουλάπα



Καλησπέρα σας.

Ο λόγος που σας στέλνω την ιστορία είναι μήπως γνωρίζει κάποιος από εσάς τι πρέπει να κάνω, πως να αντιμετωπίσω ένα περίεργο περιστατικό που μου συνέβη.    

Πριν ένα μήνα περίπου μετακόμισα με τη κόρη μου σε ένα καινούργιο διαμέρισμα. Πριν μερικές μέρες τρόμαξα πάρα πολύ.

Ήμουν στη κουζίνα και ετοίμαζα το φαγητό της επόμενης μέρας. Η κόρη μου, 6 ετών, ήταν στο υπνοδωμάτιό της και έπαιζε με τα παιχνίδια της.

Ξαφνικά την άκουσα να τσιρίζει, να ζητάει βοήθεια και να χτυπάει τη πόρτα.

Έτρεξα στο υπνοδομάτιό της αλλά δεν την είδα πουθενά. Η κόρη μου συνέχιζε να τσιρίζει! Οι φωνές προερχόταν μέσα από τη ντουλάπα.

Έτρεξα και άνοιξα τη ντουλάπα. Η κόρη μου κατατρομαγμένη, κλαίγοντας πήδηξε στην αγκαλιά μου.

"Με κλείδωσε η ντουλάπα και δε μπορούσα να βγω" μου έλεγε συνέχεια η κόρη μου.

"Δε μου αρέσει καθόλου εδώ μαμά" έλεγε με δάκρυα στα μάτια. "Δε μου αρέσει ούτε το παιδί με τα μαύρα ρούχα που συνέχεια έρχεται από πίσω μου".

Δεν ήξερα τι να κάνω, τι να της πω.... Την πήρα αγκαλιά και προσπάθησα να την κάνω να ξεχαστεί.

Τι θα μπορούσε να συμβαίνει; Τι πρέπει να κάνω σε αυτή τη περίπτωση;

Ευχαριστώ

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τη φίλη μας Βάγια για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:




Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο 
ourhorrorstory@gmail.com 
για να την δημοσιεύσουμε.