SlideShow

  • Όταν η λογική...

    Μη διαβάσεις τις ιστορίες μας το βράδυ
  • ...δίνει τη θέση της...

    Θυμήσου:Εδώ δεν γράφουμε παραμύθια
  • ...στο μυστήριο...

    Εδώ θα βρεις μόνο την αλήθεια του παραφυσικού
  • ...τότε πρέπει...

    Σίγουρα θέλεις να ανοίξεις την πόρτα προς στο μεταφυσικό;
  • ...να προσέχεις...

    Ο κόσμος δεν θα είναι ο ίδιος μετά

1

Όνειρο, μήνυμα ή σύμπτωση;



Καλησπέρα!

Ονομάζομαι Χρήστος και είμαι 27 ετών. Συγχαρητήρια για τη δουλεία σας!

Πριν ξεκινήσω, να ξεκαθαρίσω πως είναι αληθινή ιστορία και αφορά ένα όνειρο που είχα πριν από περίπου 8 χρόνια, όταν ήμουν σε ηλικία 19 χρονών.

Εκείνο το βράδυ λοιπόν, είχα δει πως ήμουν σε ένα δάσος αχανές και περπατούσα αμέριμνος.  

Κάποια στιγμή άκουσα ουρλιαχτά και κλάματα και πήγα προς να δω τι συμβαίνει!  

Εκεί βλέπω λοιπόν ένα νεκροταφείο και πάνω σ’ ένα λοφάκι γινόταν η κηδεία ενός νέου παιδιού.  Είχε πλήθος κόσμου και θυμάμαι χαρακτηριστικά τη μανά του παιδιού πάνω απ τη κάσα να μοιρολογά και να φωνάζει για το παιδί της!

Τότε σκοτείνιασε ο ουρανός και έπεφταν αστραπές γύρω απ το λοφάκι... Κάπου εκεί λοιπόν βλέπω σ’ ένα παγκάκι δίπλα τη γιαγιά μου, η οποία έχει φύγει απ’ τη ζωή από το 2009.  Εδώ να τονίσω πως μου είχε τρελή αδυναμία.

Την πλησιάζω και της λέω:  «γιαγιά τι κάνεις εσύ εδώ; Γιατί φαίνεσαι τόσο κουρασμένη;»

Η γιαγιά μου απαντά: «αγάπη μου δε θα κάτσω πολύ!  Το βλέπεις εκείνο το παιδί που το κλαίνε;  Αυτό περιμένω για να το πάρω μαζί μου και θα φύγω! Χάρηκα πολύ που σε είδα! Να προσέχεις!»

Τότε ξύπνησα απότομα!

Εξήγησα στην οικογένειά μου το όνειρο και όλοι με καθησύχασαν πως ίσως ήταν υποσυνείδητο, μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο και μάθαμε πως ένας θείος μου πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 32 χρονών.  

Το περίεργο είναι πως ο συγκεκριμένος θείος ήταν ο γιος του αδελφού της γιαγιάς μου. 

Τυχαίο; Κάποιο μήνυμα; Δε πιστεύω σε παραφυσικά, ούτε στο Θεό!  Αυτό πάντως το όνειρο δε θα το ξεχάσω ποτέ!

Our Horror Stories:  Ευχαριστούμε τον φίλο μας Χρήστο για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:





Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.

0

Ο θόρυβος και η ντουλάπα



Γεια σας!

Mε λένε Στέλιο και μένω σε ένα χωριό κοντά στην Νικόκλεια.

Θέλω καταρχήν να σας ευχαριστήσω για τις ιστορίες που γράψατε και για την σελίδα σας. Είναι πολύ ωραία, ελπίζω να συνεχίσετε έτσι.

Ένα βράδυ καθόμουν στον υπολογιστή μου.  Ξαφνικά άκουσα έναν θόρυβο από την ντουλάπα.  Ένα κανονικό χτύπημα.  Κάτι να κτυπάει μια φορά!

Γύρισα και είδα, αλλά η ντουλάπα ήταν κλειστή.  Δεν ξέρω παιδιά αν μου φάνηκε, αλλά είμαι σίγουρος ότι το άκουσα το χτύπημα. 

Αν έχει τύχει σε κάποιον ας μου πει, γιατί τρόμαξα και δεν τόλμησα να ανοίξω την ντουλάπα για να δω αν το χτύπημα προήλθε από μέσα….

Our Horror Stories:  Ευχαριστούμε τον φίλο μας Στέλιο για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:




Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.

4

Ο Γέρο-Δαίμονας της Μύλου



Γεια σας, με λένε Γιώργο και πρώτα απ' όλα θα ήθελα να σας συγχαρώ για την ιστοσελίδα σας και έπειτα να σας διηγηθώ και την δική μου εμπειρία.

Πέρσι το καλοκαίρι είχα πάει για διακοπές στην Μύλο, ο παππούς έχει σπίτι εκεί οπότε σκέφτηκα, γιατί όχι; Οι πρώτες μέρες κυλούσαν ήρεμα όμως την τρίτη νύχτα (περίπου 00:00 - 01:00) άρχισα ν' ακούω θορύβους, σαν κάτι γυάλινο να έπεφτε και να έσπαγε στο σαλόνι. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία "θα το κοιτάξω το πρωί σκέφτηκα". Ξημερώνει λοιπόν κι έτσι όπως τρώγαμε το πρωινό μας λέω στον παππού μου τι άκουσα. Γούρλωσε τα μάτια και με κοίταξε λουσμένος στον φόβο. Έπειτα μου είπε άμα ξανακούσω τίποτα τέτοιο να μην πάω να το ελέγξω αν δεν ξημερώσει πρώτα.

Την επόμενη νύχτα άκουγα πάλι τα ίδια, στο πρώτο σπάσιμο δεν έδωσα σημασία και προσπάθησα να πέσω ξανά για ύπνο. Συνέχισα να το ακούω και να μην του δίνω σημασία αλλά κάπου στο τέταρτο σπάσιμο δεν αντέχω και πάω να το ελέγξω. Έψαξα όλο το σπίτι αλλά δεν βρήκα τίποτα σπασμένο οπότε βγήκα έξω να κοιτάξω. 

Ούτε εκεί βρήκα τίποτα. Είδα όμως μια παράξενη σκιά να με "κοιτάει". Προχώρησα λίγα βήματα προς τα πίσω μόνο και μόνο για να καταλάβω πως με ακολουθούσε. Άρχισα να τρέχω μα μόλις πέρασα μια γωνία έπεσα πάνω σε κάποιον. Ήταν ο γείτονας μου, είχε ακούσει κι εκείνος κάτι να σπάει. Μου είπε πως άκουγε και θορύβους από το κάστρο που ήταν εκεί κοντά, οπότε αποφασίσαμε να πάμε να το κοιτάξουμε. (Το κάστρο είναι ανοιχτό 24 ώρες).

Μπήκαμε στο κάστρο και χωριστήκαμε να για ψάξουμε. Εγώ προχωρώντας λίγα βήματα μπήκα σε μια σκοτεινή αίθουσα και αντίκρισα έναν περίεργο ηλικιωμένο άντρα ντυμένο στα μαύρα. Τον χαιρέτησα μα εκείνος με ρώτησε γιατί τον ενοχλώ! Συνέχισε λέγοντας πως μένει στο κάστρο και πως τον ενοχλούσα, έπειτα μου ζήτησε να φύγω. 

Όταν είδε πως δεν έφευγα με κοίταξε κι έβγαλε ένα απόκοσμο ουρλιαχτό, ήταν σαν να βγήκε ο διάβολος από μέσα του! Από την τρομάρα μου πέταξα τον φακό και σηκώθηκα και έφυγα. 

Στην είσοδο του σπιτιού με περίμενε ο παππούς μου, νόμιζα ότι θα με έκραζε αλλά μου είπε "Εγώ σου είπα να μην πας να το ελέγξεις". Μου εξήγησε πως ήταν ο Γέρο-Δαίμονας, ο τελευταίος κάτοικος του κάστρου που πέθανε εκεί. Την επόμενη ημέρα έμαθα πως ο γείτονας μου είχε βρεθεί νεκρός μέσα στο κάστρο. Από τότε κάθε βράδυ βλέπω στο κάστρο την ίδια σκιά να με κοιτάει για να σιγουρευτεί πως δεν θα ξαναπάω να τον ενοχλήσω.

Our Horror Stories:  Ευχαριστούμε τον φίλο μας Γιώργο για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:




Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.

1

Το οτοστόπ



Θυμήθηκα μια ιστορία που μου είχε συμβεί πριν από αρκετά χρόνια σχεδόν 15 και ακόμη και τώρα ομολογώ ότι τρομοκρατούμε....

Τι ήταν αυτό που αντιμετωπίσαμε εκείνο το βράδυ;  Αν και ολόκληρη γαϊδούρα κοιμήθηκα στο δωμάτιο των γονιών μου από τον φόβο μου εκείνο το βράδυ…

Ήταν Χριστούγεννα, ήμουν 16 -17χρονών και είχα βγει με ένα παλικάρι έξω βόλτα σε ένα νυχτερινό κλαμπ της περιοχής μαζί με παρέα για να διασκεδάσουμε. Μετά από αρκετό χορό, γέλια και ποτό αποφασίσαμε κατά της 03:00 τα ξημερώματα να το διαλύσουμε και να πάμε για ύπνο.

Όλοι επιβιβάστηκαν στα αμάξια τους, καληνυχτιστήκαμε γελώντας και εγώ επιβιβάστηκα στο αμάξι του φίλου μου.  Για την ακρίβεια του μπαμπά του το αμάξι που το είχε δανειστεί για να βγούμε έξω, με την προϋπόθεση να είναι νηφάλιος όταν θα το οδηγούσε πράγμα που και έκανε.

Εγώ είχα πιεί, όχι όμως ότι ήμουν μεθυσμένη.  Θυμάμαι ξεκάθαρα που έκανα μια κλήση στη μάνα μου ότι τώρα ξεκινάμε για να μην ανησυχεί άλλο.

Στο δρόμο λοιπόν κουβεντιάζαμε, γελούσαμε και ακούγαμε μουσική.  Βλέπουμε στην άκρη του δρόμου έναν γέρο να μας κάνει νόημα να σταματήσουμε, μας έκανε οτοστόπ.

Ξαφνιαστήκαμε και σκεφτήκαμε μήπως έγινε κανένα ατύχημα πιο κάτω. Βλέπαμε έναν ηλικιωμένο τέτοια ώρα, μες στο ψοφόκρυο, Χριστουγεννιάτικα!

Ο φίλος μου σταμάτησε κοντά στον παππού, άνοιξε λίγο το παράθυρό του και ρώτησε: «Τι έγινε ρε θείο, όλα καλά; Έπαθες τίποτα;»

«Να θέλω να με πάρεις μαζί να με πας πιο κάτω», απάντησε ο γέρος.

Τότε κοίταξε μέσα στο αμάξι βλέπει εμένα και ξαναλέει: «ααα, είσαστε δύο...μια χαρά!» για να του απαντήσει ο φίλος μου: « γιατί ρε παππού; Φοβάσαι; Πού θες να σε πάω; Όταν λες πιο κάτω τι εννοείς; Πού πιο κάτω;»

Εκείνος χαμογέλασε και ξαναρώτησε: «να μπω;»

«Ε μπες ρε παππού, έτσι θα σε αφήσουμε ξημερώματα στις ερημιές;» του απάντησε και πάλι ο φίλος μου. 

Ανοίγει λοιπόν την πίσω πόρτα και πάει να μπει ο παππούς.  Κάθετε και καθώς πάει να κλείσει την πόρτα, αμέσως σε κλάσματα δευτερολέπτου, αρχίζει να φωνάζει: «καίγομαι»!!!!!

Πετάγετε έξω από το αμάξι και μας λέει νευριασμένα, καθώς απομακρύνονταν σχεδόν τρέχοντας: «Α ρε π……στη, τι θα σας έκανα απόψε!!! αλλά βάλατε αυτά τα πράγματα στο κάθισμα και με κάψατε!!!!!! Και αυτοί οι τρεις εκεί σας προσέχουν!!!!»
Εμείς μείναμε κόκκαλο, δεν μπορούσαμε να συνειδητοποιήσουμε τι έγινε, τι μας είπε....

Όταν φτάσαμε σπίτι μου και βγήκα γρήγορα από το αμάξι.  Είχα ξαναπάρει τη μάνα μου τηλέφωνο και της είχα ζητήσει να κατέβει στην εξώπορτα με το φως ανοιχτό και να με περιμένει.

Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο ο φίλος συγκλονισμένος για να μου πει περισσότερα για το χθεσινό περιστατικό: 

«Μωρό μου χθες το πρωί ο πατέρας μου πήγε με το αμάξι τη μάνα μου, την αδερφή μου και τη θεία μου στην εκκλησία.  Η θεία μου είχε ξεχάσει στο πίσω κάθισμα του αμαξιού τα αντίδωρα μέσα σε ένα χαρτομάντιλο τυλιγμένα και κάτι χάρτινες εικόνες με αγίους που πήρε από το παππά! Τα βρήκα στο αμάξι σήμερα...»

Τώρα για πέστε μου ρε παιδιά τι ήταν αυτό το πράγμα που συναντήσαμε, τι θα μας έκανε;  Και για όσους δεν πιστεύουν στα Θεία....Τον κακό τους τον καιρό!!!!


Our Horror Stories:  Ευχαριστούμε τη φίλη μας Βάλια για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:




Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.

4

LOT 254



Τι μπορεί να κρύβει μια παλιά βιντεοκάμερα; Ένας συλλέκτης διορθώνει μια παλιά κάμερα. Την "φέρνει ξανά στη ζωή" χωρίς να γνωρίζει τι άλλο φέρνει ξανά πίσω στο κόσμο μας. Ίσως είναι σε κίνδυνο πλέον. Ίσως κινδυνεύουμε όλοι μας. Παρακολουθήστε το βίντεο βράδυ, με σβηστά τα φώτα και τέρμα την ένταση. Καλή σας διασκέδαση!!!

0

Ποιοι μας φωνάζουν;



Hello again!

Με αφορμή δυο ιστορίες που διάβασα, αυτή με τίτλο ''φωνές'' και η άλλη στο νεκροταφείο με τα δυο παιδιά, τον Νίκο και τον Γιώργο, να σας πω και εγώ τι ξέρω γι αυτές τις φωνές....

Όπως σας είχα αναφέρει και σε μια άλλη ιστορία που σας έστειλα, τα καλοκαίρια που ήμουν μικρή περνούσα αρκετές ώρες με την αγαπημένη μου γιαγιά την Κούλα, κοτσονάτη γυναίκα, περήφανος άνθρωπος, εγωίστρια, ετοιμόλογη και ατρόμητη.  Μας χώριζε μια αυλή, οπότε μόλις ξυπνούσα τσουπ στη γιαγιά.  Με κερνούσε λιχουδιές, καθαρίζαμε χόρτα, λέγαμε ιστορίες...

Ένα πρωί καθαρίζαμε το σαλόνι της.  Μου έδωσε και εμένα ένα ξεσκονόπανο και καθάριζα αυτά που έφτανα, το σερβάν με τα καλά ποτήρια και τα ποτά.  Καθώς καθάριζα κουνιόμουν, χόρευα και τραγουδούσα ένα τραγούδι του Μπίγαλη τη μελισσούλα (ήταν number1 hit τότε! οι ''αντίκες'' σαν κ μένα θα την θυμούνται! αχ μελισσούλα μελισσάκι...κτλ)

Έρχεται τότε η γιαγιά μου που λέτε κ μου λέει σσσσουτ! Δεν θα τραγουδάς δυνατά! Δεν κάνει! Οι γυναίκες δεν τραγουδάνε δυνατά! Αν σ΄αρέσει κάποιο τραγούδι από μέσα σου θα το λες να έτσ θα κανς (χρησιμοποιώ την διάλεκτό της εδώ) μμμμμμμμ (δηλαδή να μουρμουράω τον σκοπό μέσα από το στόμα μου χωρίς να λέω τα λόγια, χαμηλόφωνα).

Και της λέω εγώ, «Γιατί ρε γιαγιά; Τι πειράζει; Για να μου απαντήσει: «γιατί όταν μια νέα κοπέλα παντρεύετε και είναι νοικοκυρά στο σπίτι της όταν κάνει δουλειές την παρακολουθούν οι νεράιδες! και για να δουν αν είναι σοβαρή και από τζάκι της κάνουν διάφορα....»

«Τι διάφορα ρε γιαγιά;» ξαναρωτάω εγώ.

«Την φωνάζουν με το όνομά της και αν κάνει το λάθος και απαντήσει αλίμονό της! Αν πάλι είναι μέρα και ακούσει να την φωνάζουν η νοικοκυρά πρέπει να απαντάει όμορφα ευγενικά, γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να σε φωνάξει».

«Τι  λες ρε γιαγιά τώρα; Τι  πρέπει να κάνει δηλαδή;»

«Αν την φωνάξουν βράδυ δεν κουνιέται από τη θέση της να πάει να ψάξει ποιος είναι! Τα καλά κορίτσια δεν έχουν καμιά δουλειά να τριγυρνάν μέσα στα σκοτάδια να ψάχνουν! Μόνο οι τσοπάνισσες, οι αγράμματες πάνε και κοιτάνε! Άμα πάλι είναι μέρα και ακούσεις να σε φωνάζουν απαντάς ''Ορίστε''! και τότε οι νεράιδες καταλαβαίνουν ότι το κορίτσι είναι ''αρχόντισσα'' από τζάκι και δεν την πειράζουν. Αν πάλι πει απλώς ''ναι;'' τότε και αυτές της απαντάνε ''νέκρα και κασίδα γαϊδάρα!!'' και αυτή ''μουγγαίνεται'' (μένει μουγκή δηλαδή)! Κατάλαβες;»

«Ναι γιαγιά», της απάντησα εγώ....

 Τώρα πια  ξέρω αν μου συμβεί τι να κάνω.  Ευτυχώς δεν μου έχει συμβεί.... μπορεί απλά να είναι αστικός μύθος, αλλά και αυτοί όπως και τα ανέκδοτα ας πούμε έχουν κάποια βάση. Άλλος τις λέει νεράιδες, άλλος δαιμόνια (αν και στο χωριό μου για δαιμόνια τις έχουν τις νεράιδες, όμορφες μεν, αλλά πάνκακες), άλλος τις λέει καλικαντζάρους .....κτλ  

Έχετέ το στην άκρη του μυαλού σας, ποτέ δεν ξέρεις!

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Βάλια για την ιστορία που μας έστειλε.



0

Η καταρα της τσιγγάνας



Γεια σας και πάλι!

Έχω να σας διηγηθώ μια ακόμα ιστορία που μου συνέβη με αφορμή την ιστορία με το τσιγγανάκι που διάβασα.

Ιούλιος του 2013, ταξιδεύαμε όλο το βράδυ οδικώς με τον άντρα μου και τα δυο μας παιδιά ηλικίας 2 ετών και 3 μηνών τότε, για να πάμε στο νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία, στην Αθήνα. Κομμάτια από την κούραση και οι δύο μας, είχαμε ραντεβού με την γιατρό μας κατά τις 10 με 10:30 (η κόρη μου έχει ένα πρόβλημα υγείας και παρακολουθείτε ανά 6μηνο στο νοσοκομείο Παίδων)

Ταΐζουμε τα παιδιά τα αλλάζουμε, πίνουμε καφεδάκι και πάμε στην παιδική χαρά του νοσοκομείου να περάσει η ώρα. Ήρθε η γιατρός λίγο καθυστερημένα, βλέπει την μικρή και για να μην πολυλογώ τελειώσαμε από το νοσοκομείο κοντά στις 13:00 το μεσημέρι. Αφού όλα ήταν οκ με την μικρή και δεν χρειαζόταν περεταίρω εξετάσεις ,μου λέει ο άντρας μου, ας μην μείνουμε Αθήνα πάμε να φύγουμε να επιστρέψουμε σπίτι.

Συμφώνησα, πιάνω την μικρή από το χεράκι και ο άντρας μου παίρνει το καρότσι με τον μπέμπη και προχωράει μπροστά. Έξω από το νοσοκομείο ήταν κάτι γύφτισσες, με πλησιάζει μία και μου λέει: «Εσύ κορίτσι μαγεία σε έχουν κάνει!».   Εγώ της λέω χαμογελώντας: «Και πως το κατάλαβες αυτό;»   για να μου απαντήσει: «Έλα να σε δείξω!» και παίρνει ένα χαρτομάντιλο το σκίζει σε κομμάτια το κρύβει στη χούφτα της και όταν το άνοιξε ήταν ολόκληρο.   
Της λέω εγώ με ευγενικό τρόπο: «Κοίτα ωραίο το κόλπο που μου έκανες να είσαι καλά αλλά βλέπεις έχω το παιδί στα χέρια, από το νοσοκομείο βγαίνουμε ζέστη κάνει άσε με να χαρείς!»  και κάνω να φύγω. 

Αυτή επιμένει μου λέει ένας Γιάννης από την οικογένεια σου έκανε μάγια, δεν έχω Γιάννη της λέω εγώ και περπατάω ,η πεθερά σου μου λέει, δεν έχω πεθερά της απαντάω πέθανε…

Τέλος πάντων, πάω πιο γρήγορα να φτάσω τον άντρα μου τον είχε πλευρίσει και εκείνον μια τσιγγάνα κατάμαυρη γαλανομάτα και του έλεγε τα ίδια. Έκαναν και ένα κόλπο με ένα τσιγάρο που το έκλειναν στη χούφτα τους και γινόταν κάρβουνο, ότι τάχα αυτό σήμαινε μαγεία.

Τις αγνοήσαμε και μπήκαμε στο αμάξι να φύγουμε.  Η γαλανομάτα, μας κοίταξε με κακία, έφτυσε και κάτι είπε ακαταλαβίστικα και έφυγε αφού δεν πήρε λεφτά. 

Μόλις κάθισα στο αμάξι,  στη θέση του συνοδηγού ο μπέμπης άρχισε να κλαίει σαν να πονάει! Κλάμα γοερό! Πετάγομαι έξω από το αμάξι να πάρω αγκαλιά το μωρό για να ελέγξω και το πορτ μπεμπέ,  μην ήταν καμιά σφήκα μέσα και το τσίμπησε!
Το παιδί αρχίζει να μελανιάζει από το κλάμα και εγώ σκοτοδίνη! Κάθισα στη θέση του συνοδηγού και με το ζόρι κρατούσα το παιδί στα χέρια μου! Λέω στον άντρα μου πάρε το παιδί θα μου πέσει δεν βλέπω τίποτα! Ζαλίζομαι!

Ο άντρας μου παίρνει το παιδί αγκαλιά, ανοίγει και το πορτάκι του συνοδηγού και παίρνει από μέσα ένα μπουκαλάκι αγιασμό που μας είχε βάλει η μάνα μου πριν φύγουμε.
Ρίχνει λίγο στο παιδί και αυτό σταματάει να κλαίει! Ρίχνει και στο δικό μου το κεφάλι σταγονίτσες και ένοιωσα σαν να με χτύπησε με το μπουκάλι και μάλιστα γύρισα θυμωμένη και του είπα:  «τι κάνεις ρε χαζός είσαι; Τι με χτυπάς;» 

Ο άντρας μου απάντησε: « αγιασμό σου έριξα δεν σε ακούμπησα καθόλου!» 

Περιττό να σας πω ότι ξεθόλωσα, παρόλο που ήμουν σίγουρη ότι με χτύπησε με το μπουκάλι! Αφού συνήλθαμε οικογενειακώς ξεκινήσαμε το ταξίδι του γυρισμού.  Στο δρόμο μιλούσαμε με τον άντρα μου για το τι μας συνέβη και το συμπέρασμα που βγάλαμε ήταν ότι οι μόνοι απροστάτευτοι ήμασταν εγώ και ο μπέμπης!
Ο άντρας μου φορούσε τον βαφτιστικό του σταυρό μέσα από την μπλούζα και η κόρη μου μια αλυσιδίτσα λευκόχρυση, που είχε πάνω και σταυρό. 

Ο μπέμπης ήταν αβάφτιστος ακόμα άρα μηδέν προστασία και εγώ εκείνη την ημέρα για καθαρά λόγους ομορφιάς είχα βγάλει το σταυρουδάκι μου γιατί δεν ταίριαζε με την μπλούζα (τι ανόητη!!!!) και είχα φορέσει στο λαιμό μου κάτι άσχετο μπιζού! Και μετά γυρνάνε και σου λένε κάποιοι ότι όλα αυτά περί θρησκείας και σταυροί και αγιασμός είναι ψέματα! Τον κακό σας τον καιρό έχω να σας πω!!!!

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Βάλια για την ιστορία που μας έστειλε.



2

Νυχτερινή Βάρδια



Κάτι πήγε στραβά. Ο αστυνόμος ψάχνει για τον συνάδελφό του, με τον οποίο το κέντρο έχει χάσει επαφή. Βρίσκει το περιπολικό εγκαταλειμμένο δίπλα σε ένα φράχτη. Άδειο. Κάτι δε πάει καλά. Και τότε βλέπει τον συνάδελφό του από την άλλη μεριά του φράχτη, Τραυματισμένο να του φωνάζει να περάσει κι αυτός τον φράχτη. Κάτι κακό έχει συμβεί. Αλλά δε μπορεί να φανταστεί πόσο κακό...


0

Ποιος ήταν στην κουζίνα;



Πριν λίγες μέρες καθόμουν στο σαλόνι και χάζευα στην τηλεόραση. Ο πατέρας μου με τον αδερφό μου είχαν βγει για περπάτημα.

Καθώς καθόμουν στο καναπέ άκουσα ένα θόρυβο από την κουζίνα. Ένα θόρυβο σα να ακουμπάς δύο πιάτα μεταξύ τους.

Χαμήλωσα τον ήχο της τηλεόρασης και κάθισα λίγο καλύτερα στον καναπέ περιμένοντας μήπως ακούσω ξανά τον ήχο.

Τότε άκουσα τη βρύση να ανοίγει και να τρέχει νερό. Και αμέσως μετά να κλείνει. 

Φοβήθηκα. Ήμουν μόνη στο σπίτι. Ποιος έπαιζε με τα πιάτα και τη βρύση στη κουζίνα.

Σηκώθηκα από το καναπέ και άρχισα να πηγαίνω σιγά, διστακτικά προς τη κουζίνα. Άναψα όλα τα φώτα στο σαλόνι, όλα τα φώτα στο διάδρομο και είχα φτάσει σχεδόν δίπλα στη πόρτα της κουζίνας, όταν άκουσα ένα θόρυβο σαν να τακτοποιείς πολλά μαχαιροπίρουνα,

Η καρδιά μου πήγε να σπάσει... Βρήκα όσο θάρρος μου είχε απομείνει, άναψα το φως της κουζίνας και μπήκα μέσα.

Έκπληκτη είδα τη μητέρα μου να τακτοποιεί τα αντικείμενα στη κουζίνα.

Η μητέρα μου πέθανε πριν ένα χρόνο...


Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Κάτια για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:




13

Η τελευταία στροφή


Όταν ήμουν σε μικρότερη ηλικία συνήθιζα με τη παρέα μου να κάνουμε κόντρες με τα αυτοκίνητα στην παραλιακή. Δε χρειάζεται να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες για το μέρος. Πιστεύω ότι όλοι ξέρετε που γίνονται τέτοιου είδους αγώνες.

Το βράδυ που έγινε το περιστατικό που θα σας αφηγηθώ, η κοπέλα μου επέμενε να μην πάω. Μου έλεγε ότι είχε ένα πολύ κακό προαίσθημα και ότι έπρεπε να αναβάλω την κόντρα εκείνο το βράδυ. Όμως εγώ δεν ήθελα να το ακυρώσω. Φοβόμουν ότι θα με έλεγαν φλώρο. Έτσι και πήγα.

Ο αγώνας έγινε και δε τα πήγα τόσο καλά. Νευριασμένος αρκετά από το αποτέλεσμα, στην επιστροφή έτρεχα και πάλι σαν τρελός. Θυμάμαι ότι πλησίαζα με πάρα πολλά χιλιόμετρα την τελευταία μεγάλη στροφή της διαδρομής, όταν μπροστά μου είδα ξαφνικά ένα μαυροφορεμένο άντρα.

Φρέναρα απότομα, το abs του αυτοκινήτου "πήρε φωτιά" και μόλις που πρόλαβα να σταματήσω πριν τον χτυπήσω και τον σκοτώσω...

Έτρεμα από την τρομάρα μου και τα νεύρα μου χτύπησαν κόκκινο. Ήταν ένας μαυροφορεμένος άντρας με μια καπαρντίνα. Το πρόσωπό του το κρατούσε σκυμμένο και δε μπορούσα να το δω. Όχι ότι με ένοιαζε δηλαδή.

Άρχισα να τον βρίζω και να χτυπάω με το χέρι μου δυνατά το τιμόνι. Άνοιξα την πόρτα και βγήκα έξω συνεχίζοντας να τον βρίζω που πετάχτηκε ξαφνικά μέσα στο σκοτεινό δρόμο. Θα τον σκότωνα και θα με έβαζε φυλακή ο μαλάκας...

Τον πλησίασα βρίζοντας και φωνάζοντάς του τι στο διάολο έκανε μες στη μέση του δρόμου.

Τότε σήκωσε το κεφάλι του και διέκρινα το κάτασπρο, νεκρικό του πρόσωπο. Τα μάτια του ήταν κατάμαυρα και το δέρμα του ζαρωμένο. Κοκάλωσα από το φόβο. Και σα να μην έφτανε το τρομακτικό του παρουσιαστικό γύρισε και μου απάντησε με βαριά φωνή:

"Θα σε έπαιρνα μαζί μου σήμερα αλλά είσαι τυχερός που σε προστατεύει η Οδηγήτρια"

Τρέχοντας και τρέμοντας από το φόβο μπήκα μέσα στο αυτοκίνητο και απομακρύνθηκα γρήγορα. Πήγα αμέσως στο σπίτι και διηγήθηκα την ιστορία στην κοπέλα μου. 

Τότε αυτή με έπιασε από το χέρι και με οδήγησε στο αυτοκίνητο. Μπήκε μέσα, άνοιξε το ντουλαπάκι του συνοδηγού και μου έδειξε τι είχε αφήσει κρυφά από μένα πριν φύγω για τις κόντρες:

Την εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας!

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον ανώνυμο φίλο μας για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:





Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.



0

Κάποιος είναι μέσα στο σπίτι μου....



Ένα συνηθισμένο βράδυ μπορεί να εξελιχθεί πολύ περίεργα. Πόσες φορές έχουμε πει ότι όταν ακούς παράξενους θορύβους στο σπίτι δεν πρέπει να μένεις εκεί; Πότε θα μάθουμε να ακολουθούμε το ένστικτό μας; Κι αν είναι πια πολύ αργά; Παρακολουθήστε το βίντεο το βράδυ, με ακουστικά και σβηστά τα φώτα... Καλή σας διασκέδαση...




Δείτε επίσης:








3

Ο James Worson τρέχει στο δάσος


Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1873 ο James Worson έβαλε στοίχημα με δυο φίλους του, τον Hammerson Burns και τον Barham Wise, ότι θα μπορούσε να τρέξει σε συγκεκριμένο χρόνο τα 32 χιλιόμετρα από το Leamington στο Coventry. 

Οι δύο φίλοι ακολουθούσαν ακριβώς πίσω του, με μια ιππήλατη άμαξα: Δεν τον έχασαν ποτέ από το οπτικό τους πεδίο, ενώ σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, ο Worson γυρνούσε ανά τακτά χρονικά διαστήματα και τους μιλούσε. 

Σε κάποια στιγμή, και ενώ έτρεχε στη μέση του δρόμου, φάνηκε να σκοντάφτει και να πέφτει προς τα μπροστά. Η κραυγή του εκείνη την στιγμή ήταν «ό,τι τρομακτικότερο είχαν ακούσει ποτέ» σύμφωνα με τη μετέπειτα περιγραφή του Wise. 

Αντί, όμως, να πέσει στο έδαφος, όπως φαινόταν ότι θα συνέβαινε, ο Worson απλώς εξαφανίστηκε, πριν προλάβει να ακουμπήσει στο έδαφος. Τα αποτυπώματα των παπουτσιών του στο χωμάτινο μονοπάτι, τα οποία οι δύο φίλοι φωτογράφησαν, ακολουθούσαν μια κανονική πορεία, μέχρι το σημείο που φαινόταν ότι ο δρομέας σκόνταψε. Μετά από εκεί, δεν υπήρχε τίποτα. 

Οι ντόπιοι ερεύνησαν την περιοχή, αναζητώντας τον James, και σύμφωνα με τις περιγραφές τα κυνηγόσκυλα που χρησιμοποιήθηκαν στις έρευνες έδειχναν μια μυστήρια αλλά πεισματική άρνηση να πλησιάσουν το σημείο στο οποίο εκείνος εξαφανίστηκε. Κανείς δεν τον ξαναείδε ποτέ.


Διαβάστε Επίσης:







3

Το σκασμένο λάστιχο



Την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς που μας πέρασε είχα πάει στο χωριό μου για τις γιορτές. 
Tο βράδυ της παραμονής βγήκαμε σε ένα διπλανό χωριό και ήπιαμε αρκετά. Εγώ αποφάσισα να επιστρέψω πιο νωρίς.

Στην επιστροφή όμως έπαθα λάστιχο. Το κρύο ήταν αφόρητο. Το κινητό μου δεν είχε σήμα. Είχα πιει δυστυχώς αρκετά και δε σκέφτηκα να καλέσω το 112.

Μέσα στη ζαλάδα μου από το αλκοόλ δεν μπορούσα να βρω το γρύλο, άρχισα να ζαλίζομαι και ακούμπησα στο πορτ μπαγκάζ. 

Τότε είδα τα φώτα ενός αυτοκινήτου που πλησίαζε. Σταμάτησε δίπλα μου. Ήταν ένα παλιό μαύρο FIAT Mirafiori. Από μέσα βγήκε ένας ηλικιωμένος άντρας.

Με ρώτησε αν ήθελα βοήθεια και του εξήγησα τι έπαθα. Μου άλλαξε το λάστιχο και μου είπε να τον ακολουθήσω με το αυτοκίνητο. Θα με πήγαινε μέχρι το χωριό μου με αυτό το τρόπο γιατί ήμουν μεθυσμένος και ο δρόμος ήταν επικίνδυνος με αυτή την κακοκαιρία.

Όταν φτάσαμε στο χωριό αυτός επιτάχυνε και έφυγε. Εγώ πάρκαρα έξω από το σπίτι  και πήγα για ύπνο.

Την άλλη μέρα πήρα το αμάξι για να πάω στο παντοπωλείο του διπλανού χωριού. Στο δρόμο είδα παρκαρισμένο το μαύρο FIAT Mirafiori που σταμάτησε να με βοηθήσει. Σταμάτησα και πήγα χτύπησα το κουδούνι του σπιτιού για να τον ευχαριστήσω.

Άνοιξε η γυναίκα του και τις εξήγησα το λόγο που την ενοχλούσα. Τότε αυτή μου είπε ότι ο άντρας της έχει πεθάνει εδώ και 5 χρόνια. Το αυτοκίνητο είχε να κουνηθεί από τότε. Δεν είχε ούτε καν πινακίδες. 

Σοκαρίστηκα... Δεν είχα προσέξει την λεπτομέρεια με τις πινακίδες.

Ρώτησα και έψαξα σε όλα τα γύρω χωριά για να μάθω αν κάποιος οδηγούσε μαύρο FIAT Mirafiori. Δεν υπάρχει κανείς...

Our horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Γιάννη για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:










6

Μετά από 20 χρόνια



Όταν ήμουν μικρή η μητέρα μου με πήγαινε στη παιδική χαρά που υπάρχει στην κεντρική πλατεία της πόλης.  Η παιδική χαρά, αν και ανακαινίστηκε πολλές φορές, υπάρχει ακόμη και σήμερα.

Θυμάμαι λοιπόν ότι όταν πήγαινα στη παιδική χαρά έβλεπα πάντα έναν άντρα, μεγάλο σε ηλικία, να κάθεται πάντα στο ίδιο παγκάκι κοντά στις κούνιες. Η μητέρα μου, μου είχε πει ότι είχε χάσει την οικογένειά του. 

Ήταν ήσυχος άνθρωπος και δεν μας ενοχλούσε ποτέ. Αντίθετα εμείς ήμασταν οι κακοί της υπόθεσης. Τον κοροϊδεύαμε πολλές φορές γιατί τον βλέπαμε να μιλάει και να γελάει μόνος του. Και αυτός κατέβαζε κάτω το κεφάλι του στεναχωρημένος, αλλά έμενε πάντα εκεί υπομονετικά.

Εγώ μεγάλωσα και κάποια στιγμή έφυγα στην Αθήνα για σπουδές. Όταν επέστρεφα την πόλη μου πάντα έκανα μια βόλτα και πάντα, όταν περνούσα από την πλατεία, έβλεπα αυτόν τον άντρα, παππού πια, να κάθεται στην πλατεία.  Όλοι στην πόλη ήξεραν γι αυτόν. Γνώριζαν τι κακό του είχε κάνει ο χαμός της κόρης του.

Τώρα τα Χριστούγεννα ξαναεπέστρεψα στην πόλη μου. Όταν πέρασα όμως από την πλατεία για να πάω στο σπίτι μιας φίλης μου, ο άντρας αυτός δεν ήταν εκεί. Μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν η πρώτη φορά που έλειπε από εκεί. Έτσι όταν έφτασα στη φίλη μου τη ρώτησα σχετικά.

Έτσι έμαθα πως ο άντρας αυτός, παππούς πια, είχε πεθάνει.

Από τη φίλη μου έφυγα αρκετά αργά το βράδυ.  Πηγαίνοντας στο σπίτι μου πέρασα από την κεντρική πλατεία και αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στη παιδική χαρά να θυμηθώ τα παιδικά μου χρόνια. Είχαν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από τότε που πήγαινα μικρή εκεί.

Είχε αλλάξει αρκετά. Μόνο η τσουλήθρα και οι κούνιες είχαν παραμείνει στο ίδιο μέρος, αλλά ήταν πιο μοντέρνες πια. Αν και δε θυμάμαι να φυσούσε καθόλου, η μία κούνια κουνιόταν. Δεν έδωσα σημασία και πλησίασα στις κούνιες διασχίζοντας τη παιδική χαρά.

Τότε άκουσα βήματα πίσω μου. Γύρισα αλλά δεν είδα τίποτα. Συνέχισα να περπατάω πιο γρήγορα αυτή τη φορά. Πάλι άκουσα βήματα. Γύρισα τρομαγμένη. Τίποτα και πάλι... Συνέχισα να περπατάω όταν είδα να κάνει κούνια ένα μικρό κοριτσάκι! Δεν ήταν κανείς άλλος εκεί... Μόνο το κοριτσάκι... Εκεί που πριν δεν υπήρχε τίποτα!

Με κοιτούσε επίμονα... Πήγα να φύγω όταν με φώναξε: "Τώρα που πέθανε ο πατέρας  μου θα με κουνάς εσύ;"

Δε μίλησα, δεν είπα τίποτα... Ήμουν τόσο μπερδεμένη, τόσο φοβισμένη...

Το κοριτσάκι μου ξαναείπε: "Τώρα που πέθανε ο πατέρας  μου θα με κουνάς εσύ;"

Πριν προλάβω να απαντήσω κάποιος με άρπαξε από το χέρι! Έβγαλα μια τσιρίδα από τη τρομάρα μου!

Ήταν ένας παιδικός μου φίλος που χάρηκε που με είδε ξαφνικά εκεί!

"Συγγνώμη δεν ήθελα να σε τρομάξω!" μου είπε στεναχωρημένος.

Πήγα να του δείξω και να του πω για το κοριτσάκι στη κούνια αλλά δεν ήταν πια εκεί. Είχε εξαφανιστεί έτσι περίεργα όπως είχε εμφανιστεί.

Μίλησα λίγο με το φίλο μου και με επέστρεψε στο σπίτι μου. Δεν ξαναπέρασα από εκεί. Ποιο ήταν το κοριτσάκι; Μήπως ήταν η νεκρή κόρη του ηλικιωμένου ανθρώπου που περνούσε όλη τη ζωή του στη παιδική χαρά; Μήπως γι' αυτό ήταν συνέχεια εκεί; Μήπως έβλεπε τη νεκρή του κόρη; Μήπως τώρα που πέθανε ο ηλικιωμένος άντρας, η κόρη του ήθελε εμένα να πάρω τη θέση του;

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Τασούλα για την ιστορία που μας έστειλε.
Διαβάστε επίσης:













6

Η γνωριμία



Αυτή η ιστορία που θα σας διηγηθώ μου συνέβη πρόσφατα, δεν γνωρίζω αν μου βγει σε καλό, απλά δεν έχω βρει μια λογική εξήγηση και αποφάσισα να την μοιραστώ μαζί σας. 

Πριν καιρό γνώρισα  έναν τύπο σε ένα μπαράκι και πιάσαμε την κουβέντα, μου κίνησε το ενδιαφέρον η εξαιρετική του εμφάνιση κι ακόμα παραπάνω ο μαγευτικός λόγος του. Η προσωπικότητα του μαγνητίζει και σαγηνεύει από κάθε άποψη, ο τρόπος σκέψης του γύρω από διάφορα θέματα κέρδισε αρκετά το ενδιαφέρον μου. Έχει ευχέρεια του λόγου κ μια αριστοκρατική παρουσία στα χαρακτηριστικά του. (Από εκείνη τη μέρα λοιπόν συναντηθήκαμε αρκετές φορές και ακόμα συνεχίζουμε να βγαίνουμε.) 

Ώσπου, κάποια στιγμή μας προέκυψε πέρα απ’ την ερωτική κατάσταση που υπήρχε ανάμεσα μας, κι ο σεξουαλικός τομέας. Την ώρα λοιπόν της επαφής, συνέβη κάτι που με φρίκαρε.  

Τα καστανά του μάτια άλλαξαν χρώμα και πήραν μια έντονη κίτρινη σχεδόν αστραφτερή απόχρωση.  Τον έσπρωξα και τσίριξα ενώ αυτός με ρωτούσε τι συνέβη.  Μόλις τον ξανακοίταξα, τα μάτια του έμοιαζαν φυσιολογικά. Ντράπηκα να του πω τι είδα, γιατί μου μπήκε η ιδέα ότι μάλλον ήταν της φαντασίας μου και θα με θεωρούσε τρελή.
Έτσι βρήκα δικαιολογία πως κάτι άκουσα και υπέθεσα πως δεν είμαστε μόνοι ,για να αιτιολογήσω την αντίδραση μου.

Έπειτα μετά από λίγο διάστημα ξαναπροέκυψε να συνευρεθούμε ερωτικά. Και την 2η φορά πάλι το ίδιο, μόνο που τα μάτια του έγιναν ακόμα πιο έντονα, σχεδόν φώτιζαν.  Φρίκαρα αλλά δεν αντέδρασα, γυρνάν όμως στη σκέψη μου όσα είδα και πλέον είμαι σίγουρη ότι δεν ήταν της φαντασίας μου. 

Πρώτη φορά μου συνέβη κάτι τέτοιο δεν ξέρω τι παίζει με αυτόν τον τύπο δεν ξέρω αν γνωρίζει ότι κάτι περίεργο συμβαίνει με τον εαυτό του και με παραμυθιάζει ή αν όντως δεν έχει ιδέα, γιατί δεν μου έχει αναφέρει τίποτα. 

Όμως ότι κι αν είναι πιθανόν έχει να κάνει με τον μεταφυσικό τομέα. Φοβάμαι να τον ρωτήσω, να του πω τι είδα. Ξέρω όμως ότι δεν θέλω με τίποτα να τον βγάλω απ τη ζωή μου. Δεν γνωρίζω ποια θα είναι η κατάληξη μαζί του. 

Θέλω όμως να μάθω αν είχατε ποτέ ανάλογη εμπειρία, αν ποτέ σας συνέβη να δείτε κάτι μεταφυσικό στο πρόσωπο ενός ατόμου. Και τι υποτίθεται ότι θα μπορούσε να είναι; Που μπορεί να οφείλεται;  Πραγματικά άλλο να σας το λέω κ άλλο να βλέπατε κάτι τέτοιο… ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι είδα.

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τη φίλη μας Όλγα για την ιστορία που μας έστειλε.


Διαβάστε Επίσης:





Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.